Amalfikust-tour vanuit Sorrento — Kustdorpen & Ritten langs de kliffen

De vijftig kilometer lange weg SS163 tussen Sorrento en Salerno telt minder dan veertig permanente nederzettingen, maar toch plaatste UNESCO de gehele Costiera Amalfitana in 1997 op de Werelderfgoedlijst. De vermelding benadrukte niet het aantal steden, maar hun verticale architectuur: huizen gestapeld in pastelkleurige lagen boven citroenterrassen, trappen die dienstdoen als straten en een weg die in de jaren 1850 in kalkstenen kliffen werd uitgehouwen. Voordat die kustweg opende, waren Amalfi en zijn buren alleen bereikbaar via zee of ezelpaden, een geografie die middeleeuwse stratenplannen en traagheid bewaarde. Amalfikust-rondreizen vanuit Sorrento doorkruisen dit lint van asfalt en pauzeren in dorpen die ondanks hun nabijheid een eigen identiteit behouden. Positano, ooit een vissershaven, werd na de oorlog een toevluchtsoord voor kunstenaars en schrijvers die aangetrokken werden door de bijna verticale topografie en de majolica-koepel van de Chiesa di Santa Maria Assunta. Ravello ligt driehonderdvijftig meter boven de zeespiegel, met tuinen als Villa Rufolo en Villa Cimbrone die terrassen bieden waar Wagner in 1880 delen van Parsifal componeerde. Amalfi zelf, naamgever van de route, diende van de negende tot de twaalfde eeuw als maritieme republiek en concurreerde met Venetië en Genua in de mediterrane handel voordat een aardbeving en tsunami in 1343 een groot deel van de benedenstad onder water zetten. De Duomo di Sant'Andrea, herbouwd in de tiende eeuw en gerenoveerd in barokstijl, herbergt relikwieën van de apostel Andreas in een crypte onder de bronzen deuren die in Constantinopel zijn gegoten. De kustrit zelf fungeert zowel als infrastructuur als als bezienswaardigheid. Haarspeldbochten en tunnels die door rotsen zijn geblazen, bieden een glimp van de Tyrrheense Zee achthonderd meter lager, terwijl delen door Furore lopen, een dorp zonder centraal plein met huizen verspreid over een kloof. De kalksteengeologie en microklimaten ondersteunen citrusteelt op terrasvormige hellingen—Sfusato-citroenen, een variëteit met beschermde oorsprongsbenaming, groeien hier uitsluitend. De techniek van de weg, voltooid in segmenten tussen 1832 en 1853 onder het bewind van de Bourbons, vereiste dat arbeiders aan touwen hingen om in de rotswand te boren en te dynamiteren. Tegenwoordig is de weg geschikt voor tourbussen, privétransfers en zomerverkeer dat tussen tien uur 's ochtends en vier uur 's middags vaak vertraagt tot wandeltempo, waardoor de vijftig kilometer lange route in het hoogseizoen een tocht van twee uur wordt.